Van SpaceX tot de 60/40-portefeuille: wat is eigenlijk echt passief?
Passief beleggen wordt meestal gezien als “geen aandelen kiezen, gewoon de index kopen”. Maar passief beleggen is eigenlijk meestal niet echt passief, want degene die de indexregels bepaalt, maakt toch een actieve keuze. Bijvoorbeeld de keuze om de weging te laten bepalen door de marketcap, of juist gelijk te wegen, of een maximum per aandeel te stellen. Ook de frequentie van herweging is een keuze die invloed kan hebben.
Je maakt altijd een actieve keuze
Bij de recente beursintroductie van SpaceX werd dit zeer zichtbaar. Nasdaq en FTSE Russell pasten hun regels aan, waardoor SpaceX al na enkele weken in hun indices werd opgenomen. S&P weigerde dat voor de S&P 500 (terecht, wat mij betreft): daar moet SpaceX eerst winstgevend worden en meer aandelen vrij verhandelbaar hebben.
Wat de vraag oproept: wat is dan wel echt passief?
We are the world
Op de blog “The White Coat Investor” staat dat volgens Cullen Roche, een Amerikaanse vermogensbeheerder en schrijver, vooral de assetallocatie bepaalt wat passief is. Dat is de verdeling tussen aandelen en obligaties, en dus niet de selectie (asset selection), oftewel welke aandelen je koopt.
Vanuit dat perspectief is volgens hem de enige echt “passieve” allocatie een portefeuille met de wereldwijde marktkapitalisatie-weging van belegbare aandelen en obligaties. Hij noemt dit de “Global Financial Asset Portfolio” (GFAP), die voor ongeveer 45% bestaat uit een ETF op de totale wereldwijde aandelenmarkt en voor 55% uit een ETF op de wereldwijde obligatiemarkt.
De klassieke 60/40-portefeuille (met 60% aandelen en 40% obligaties) is dus al een actieve portefeuille.
Dit maakt me passief agressief
Mooi bedacht, maar waarom is een portefeuille op basis van de wereldwijde marktkapitalisatie van belegbare aandelen en obligaties niet ook een actieve keuze?
En waarom zou je je weging in obligaties laten bepalen door hoeveel obligaties er uitstaan? In tijden waarin er meer obligaties worden uitgegeven, zit je dan overwogen in obligaties – waarom zou je dat willen? Zeker omdat het grootste deel staatsschulden zijn, dus hoe meer overheden lenen, hoe groter je positie in obligaties.
Voor mij is passief beleggen, in ieder geval in aandelen, dat je in de door jou gekozen regio belegt in de meest gevolgde index. Bijvoorbeeld de S&P 500 voor Amerika en de AEX in Nederland. Dat ook die indices actieve keuzes bevatten, neem ik dan voor lief: passief is dan vooral met de kudde mee. Beleggers die zich zorgen maken over het concentratierisico van big tech, kunnen kiezen voor een gelijkgewogen index. Maar besef dan wel dat je bewust afwijkt van de kudde, wat dus actief is.
En laat deze discussie vooral niet afleiden van het feit dat passief – ook al is het dus stiekem een beetje actief – via een goedkope ETF het op lange termijn gewoon beter doet dan de meeste actieve fondsen met dezelfde benchmark.
