Drie overeenkomsten tussen de Amerikaanse Yen-interventie en de oorlog in Iran
Begin augustus verraste de V.S. de financiële wereld met de eerste gezamenlijke interventie in de Japanse Yen in 30 jaar. Er zijn veel overeenkomsten met de onverwachte “interventie” in Iran door de V.S. in februari.
1. Dezelfde taal
“Whatever it takes”zei Trump bij het begin van Epic Fury, over hoe ver de V.S. wilde gaan. We zijn nu bijna een half jaar verder en het is nog steeds niet gelukt.
Bij de Yen-interventie eerder deze maand zei de Amerikaanse minister van Financiën Bessent ook “whatever it takes”te zullen doen om de Yen te ondersteunen.
Uit deze krachtige woorden (en dat de V.S. überhaupt ingrijpt) valt te concluderen dat het echt belangrijk is voor de V.S. dat de Yen weer aansterkt.
Liever gezegd, het is echt belangrijk voor de V.S. dat de Yen op de juiste manier ondersteund wordt. Japan kan namelijk ook Amerikaanse staatsobligaties verkopen om de Yen te stutten, wat de lange rente in de V.S. zou verhogen. Dat is bepaald niet wat Trump nu nodig heeft, met de 30-jaars rente op het hoogste punt sinds 2007 en de midterms die eraan komen.
Bij de Beursfluisteraar denken we graag in oplossingen.
2. America First
Europa werd van tevoren niet gekend in Epic Fury, wat ongebruikelijk is in een bondgenootschap.
Ook bij de Japanse Yen-interventie werd Europa niet van tevoren op de hoogte gebracht dat er geen dollars werden verkocht om de Yen te steunen (aan te kopen), maar euro's. De V.S. wilde immers de dollar niet verzwakken, wat begrijpelijk is. Maar het niet even melden is niet chic.
Conclusie: ook op valutamarkten handelt de V.S. volledig in eigenbelang.
3. Just do it - yourself
Trump riep Iraniërs in het begin op om in opstand te komen om het regime omver te werpen. Tevergeefs. Bessent heeft nu meerdere malen aangegeven dat Japan het nu zelf moet doen, door de rente te verhogen (en niet door Amerikaanse staatsobligaties te verkopen).
Die renteverhoging zal wel komen, maar het vervelende hiervan is dat dit weer slecht is voor de economie - die nu met een magere 1,1% groeit (geannualiseerd) - en last heeft van de oorlog in Iran vanwege de gestegen energieprijzen (erger gemaakt door de dalende Yen, vandaar dus ook).
Of een renteverhoging of twee genoeg is, of dat de V.S. net als in Iran toch meer actie zal moeten ondernemen, of dat Japan op bepaald punt toch ook Amerikaanse obligaties gaat verkopen, dat is nu de grote vraag.
Er is ook nog een risico dat renteverhogingen ertoe leiden dat de vele “carry trades” - posities ingenomen door tegen de lage Japanse rente geld te lenen om posities in buitenlandse valuta en assets in te nemen - worden teruggedraaid. Maar dat risico wordt door de meeste analisten nu nog laag ingeschat.
Fun fact
Markten/beleggers hebben bij valuta-interventies vaak de neiging om te testen hoe volhardend de ingreep is. Bekendste voorbeeld is natuurlijk Soros, die in 1992 vol inzette op een daling van het Britse pond. De hoofdadviseur van Soros destijds was…. Bessent!
Soros is bepaald geen vriend van het Witte Huis en is door Trump al meerdere malen verketterd en gedreigd met strafrechtelijke vervolging.
Als ik Soros was zou ik denk ik toch maar eens naar die Yen kijken…
